Noldo. Syn Orodretha, urodzony w Pierwszej Erze. Jego imię ojcowskie w quenyi brzmiało Artanáro. Sindarińską formą tego imienia był Rodnor. Szerzej znany był pod imieniem matczynym Ereinion (sin. Potomek Królów) oraz pod epessë, tytułem honorowym Gil-galad (sin. Gwiazda Promienista).
Przez większą część Pierwszej Ery Gil-galad mieszkał razem z Cirdanem na wybrzeżu Beleriandu, z dala od konfliktów Noldorów w Morgothem i wojen prowadzonych na północy. Po upadku Portów uciekł na wyspę Balar. Po śmierci Turgona i upadku Gondolinu został Ostatnim Najwyższym Królem Noldorów.
W Drugiej Erze objął władzę nad krainą Lindon. Był potężnym i mądrym władcą. Nie chciał rozmawiać z Sauronem (Annatarem), którego zamiary przejrzał, gdy ten ofiarował swoją pomoc i radę elfom.
Przez cały okres swojego panowania starał się odpierać ataki wojsk Saurona.
Gdy w 3320 roku Drugiej Ery po zagładzie Numenoru do Śródziemia przybyli Numenorejczycy, a wśród nich Elendil, Gil-galad przyjął ich w swoim kraju i pozwolił założyć w sąsiedztwie królestwo.
W 3430 roku Gil-galad oraz Elendil zawiązali Ostatnie Przymierze elfów i ludzi. W 3431 roku wojska Ostatniego Przymierza wyruszyły z Arnoru i stanęły do walki na równinie Dagorlad. Siły Saurona zostały rozbite i zwycięzcy królowie wkroczyli do Mordoru. Rozpoczęło się trwające aż siedem lat oblężenie Barad-dur.
W końcu w 3441 roku Drugiej Ery Gil-galad zginął podczas pojedynku z Sauronem. Jego ciało zostało spalone od płomienia Saurona
"Gil-galad was an Elven-king.
Of him the harpers sadly sing:
the last whose realm was fair and free
between the Mountains and the Sea.
His sword was long, his lance was keen
His shining helm afar was seen
The stars above in heaven's field
Were mirrored by his silver shield.
But long ago he rode away
And where he dwelleth none can say
For into darkness fell his star
In Mordor where the shadows are."
Of him the harpers sadly sing:
the last whose realm was fair and free
between the Mountains and the Sea.
His sword was long, his lance was keen
His shining helm afar was seen
The stars above in heaven's field
Were mirrored by his silver shield.
But long ago he rode away
And where he dwelleth none can say
For into darkness fell his star
In Mordor where the shadows are."
J.R.R.Tolkien, "Władca Pierścieni: Drużyna Pierścienia".
Círdan
Teler. Urodzony w Pierwszej Erze, prawdopodobnie nad Wodami Przebudzenia. Jego prawdziwe imię brzmiało Nowë. Jednak znany jest pod epessë, przydomkiem Círdan, które w sindarinie ma znaczenie „szkutnik” i opisuje jego późniejszą funkcję w dziejach trzech er.
Był spokrewniony z Olwëm i Elwëm.
Cirdan został przywódca Eglath, tych, którzy najdłużej poszukiwali Elwëgo, kiedy ten zaginął i nie przybył na wybrzeże.
Założył Przystanie w Falas i władał ludem, który nazwał się Falathrimami, jednak uznawał zwierzchnictwo Elwëgo, którego uważano za najwyższego króla wszystkich Telerich.
Przez długi czas trzymał się z dala od sporów Noldorów i Sindarów. Po zniszczeniu Przystani przeniósł się wraz z Gil-galadem na wyspę Balar, gdzie stworzył w miarę bezpieczne miejsce dla elfów uciekających z północy przed wojną z Morgothem.
W Drugiej Erze w Lindonie, nad Zatoką Księżycową założył przystań Mithlond.
Użyczył swoich statków Edainom, którzy w nagrodę za wierność podczas wojen z Morgothem otrzymali od Valarów wyspę Númenor.
Utrzymywał bliskie kontakty z władcami Lóthlorien oraz Eregionu. Odrzucił pomoc oferowaną przez Saurona pod postacią Pana Darów (Annatara) i zabronił mu wstępu na teren przystani.
Utrzymywał bliskie kontakty z Wiernymi Ludźmi z Númenoru.
Podczas Ostatniego Przymierza elfów i ludzi walczył u boku Gil-galada. Po śmierci Ostatniego Najwyższego Króla Noldorów został władcą Lindonu. Wspierał ludzi w walkach z Sauronem, lecz głównym jego zajęciem była budowa statków oraz organizacja migracji elfów do Valinoru.
Był członkiem Białej Rady.
Círdan widział dalej i głębiej niż ktokolwiek inny w Śródziemiu.
W Trzeciej Erze był najstarszym elfem na wschodnim wybrzeżu Wielkiego Morza. Miał wygląd starca i jako jedyny elf w Śródziemiu wkroczył w trzecią fazę życia i nosił długą białą brodę.
Círdan
Teler. Urodzony w Pierwszej Erze, prawdopodobnie nad Wodami Przebudzenia. Jego prawdziwe imię brzmiało Nowë. Jednak znany jest pod epessë, przydomkiem Círdan, które w sindarinie ma znaczenie „szkutnik” i opisuje jego późniejszą funkcję w dziejach trzech er.
Był spokrewniony z Olwëm i Elwëm.
Cirdan został przywódca Eglath, tych, którzy najdłużej poszukiwali Elwëgo, kiedy ten zaginął i nie przybył na wybrzeże.
Założył Przystanie w Falas i władał ludem, który nazwał się Falathrimami, jednak uznawał zwierzchnictwo Elwëgo, którego uważano za najwyższego króla wszystkich Telerich.
Przez długi czas trzymał się z dala od sporów Noldorów i Sindarów. Po zniszczeniu Przystani przeniósł się wraz z Gil-galadem na wyspę Balar, gdzie stworzył w miarę bezpieczne miejsce dla elfów uciekających z północy przed wojną z Morgothem.
W Drugiej Erze w Lindonie, nad Zatoką Księżycową założył przystań Mithlond.
Użyczył swoich statków Edainom, którzy w nagrodę za wierność podczas wojen z Morgothem otrzymali od Valarów wyspę Númenor.
Utrzymywał bliskie kontakty z władcami Lóthlorien oraz Eregionu. Odrzucił pomoc oferowaną przez Saurona pod postacią Pana Darów (Annatara) i zabronił mu wstępu na teren przystani.
Utrzymywał bliskie kontakty z Wiernymi Ludźmi z Númenoru.
Podczas Ostatniego Przymierza elfów i ludzi walczył u boku Gil-galada. Po śmierci Ostatniego Najwyższego Króla Noldorów został władcą Lindonu. Wspierał ludzi w walkach z Sauronem, lecz głównym jego zajęciem była budowa statków oraz organizacja migracji elfów do Valinoru.
Był członkiem Białej Rady.
Círdan widział dalej i głębiej niż ktokolwiek inny w Śródziemiu.
W Trzeciej Erze był najstarszym elfem na wschodnim wybrzeżu Wielkiego Morza. Miał wygląd starca i jako jedyny elf w Śródziemiu wkroczył w trzecią fazę życia i nosił długą białą brodę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz